บทที่ 2 ลูกติด

ตอนนนี้สิปปนนท์เดินทางมาถึงที่นี่เเล้วเขาลงจากรถสปอร์ตคันหรูด้วยทาทางฉุนเฉียวทางด้านคนรับใช้พอเห็นว่าคุณหนูของบ้านได้เดินทางกลับมาเเล้วทุกคนในบ้านต่างต้อนรับด้วยความยินดีเเต่ทางด้านคุณหนูของบ้านนั้นเขาไม่ยินดียินร้ายกับใครสักนิดเพราะตอนนี้เขาต้องการจะถลกหนังหน้านังผู้หญิงเเพศยาคนนั้นเต็มทนเเล้ว

เขารู้ว่าเขาไม่ควรทำร้ายผู้หญิงทว่าถ้าใครมันทำให้เเม่เขาเจ็บมันจะต้องเจ็บกว่าเเม่เขาเป็นพันเท่า

"คุณพ่ออยู่ไหน" เขาถามด้วยน้ำเสียงฉุนเฉียว

"จิบน้ำชาอยู่กับคุณผู้หญิงที่ห้องนั่งเล่นค่ะ" คนใช้สาวตอบด้วยท่าทางหวาดกลัว

'หึ...คุณผู้หญิงงั้นเหรอเป็นเเค่คนใช้เเต่บังอาจมาทำตัวเทียบเเม่ของฉันมันไม่ดูทุเรศเกินไปหน่อยเหรอ' เขาคิดในใจด้วยความโมโหก่อนจะเดินเข้าไปที่ห้องนั่งเล่นของคฤหาสน์

ตอนนี้เบื้องหน้าของชายหนุ่มคือภาพของบิดาที่กำลังกอดจูบอยู่กับผู้หญิงหน้ารังเกียจคนนั้นที่บนโซฟาขนาดเขาเป็นลูกพอมาเห็นภาพเเบบนี้ยังรู้สึกเจ็บปวดเเละเเม่เขาล่ะถ้าท่านมาเห็นคงจะเจ็บปวดกว่ามากคนทั้งคู่กอดจูบนัวเนียกันโดยไม่รู้ว่าใครกำลังมองอยู่คุณอนันต์เอื้อมมือไปรูดซิปชุดเดรชตัวสวยทางด้านหลังของพักตราเเต่ทว่า...

"บ้านเราออกจะกว้างทำอะไรก็ทำให้มันมิดชิดหน่อยสิครับคงไม่มีใครอยากจะดูหนังสดที่คุณพ่อผมเเสดงหลอก" ทั้งสองรีบผละออกจากกันทันทีก่อนจะต้องช็อคคูณสองเมื่อรู้ว่าคนที่มาขัดจังหวะคือใคร

"มาร์คลูกมาตั้งเเต่เมื่อไหร่กัน" ชายหนุ่มไม่ตอบพร้อมกับยิ้มเย็นๆเดินเข้าไปหาพักตราที่ตอนนี้รู้สึกหวั่นๆกับท่าทางฉุนเฉียงของคนที่เธอมองครั้งเดียวก็รู้ว่าต้องเป็นลูกของท่านอนันต์

"หน้าด้านเเพศยาไม่มียางอายกล้าดียังไงมาเเย่งคุณพ่อไปจากเเม่ฉัน"

ซ่า!

เสียงสาดน้ำดังขึ้นเมื่อเขาสาดน้ำชาอุ่นๆใส่หน้าเเม่เลี้ยงตนเองพร้อมกับผลักเธอลงไปกองกับพื้นก่อนจะปาถ้วยน้ำชาใส่หัวขพักตราอย่างไร้ความปราณีจนที่หน้าผากของเธอมีเลือดไหล

"กรี๊ด! ไอ้เด็กบ้านี่เเกทำอะไรฉันฮือๆร้อนจังเลยค่ะคุณพี่กรี๊ด! เลือด" พักตราร้องห่มร้องไห้เพราะกลัวว่าตนเองจะเสียโฉม

ทางด้านคุณอนันต์นั้นเมื่อเห็นน้ำตาของคนรักเเละรอยเเผลจากการกระทำของคนเป็นลูกเขาถึงกับเกิดอาการฉุนขึ้นมาเช่นกัน

"ไอ้ลูกสารเลวนี่เเกรู้ตัวมั้ยว่าทำอะไรลงไป!!! "

พลัก!

คุณอนันต์ปล่อยหมัดของตนเองไปที่ใบหน้าหล่อเหลาคมคายอย่างรุนเเรง

"เเกออกไปจากบ้านฉันเลยนะไอ้ลูกเลว!!!" ท่านต่อยพร้อมกับด่าลูกด้วยความโกรธเเละยิ่งไปกว่านั้นท่านไล่เลือดเนื้อเชื้อไขตนเองออกจากบ้าน

ท่ามกลางสายตาของคุณหญิงประภาศรีที่เพิ่งจะมาเห็นเพราะได้ยินคนใช้บอกว่าลูกชายหัวเเก้วหัวเเหวนเดินทางมาที่บ้านเเละภาพเเรกที่เธอเห็นหลังจากมาถึงทำให้เธอน้ำตาไหลภาพที่พ่อทำร้ายลูกเพราะผู้หญิงคนอื่นส่วนกุลธิดาเมื่อเห็นว่ามารดากำลังบาดเจ็บเธอจึงรีบเข้าไปประคองท่านทันที

"นี่คุณพี่ต่อยลูกหรือคะ" คุณอนันต์รู้สึกเจ็บจี๊ดที่เห็นน้ำตาของหญิงคนรัก

"คุณเเม่ไม่ต้องห่วงหรอกครับเจ็บเเค่นี้เดี๋ยวก็หายต่อไปนี้คุณเเม่ก็รักษาตัวให้ดีนะครับถ้ามีใครลอบกัดหรือทำร้ายคุณเเม่ผมจะมาหักคอมันถึงที่ส่วนคุณพ่อก็ไม่ต้อองห่วงหลอกนะครับว่าผมจะไม่ออกไปผมไปเเน่เเล้วก็จะไม่มาเหยียบบ้านนี้อีกลาก่อนเเต่ก่อนจะไปผมของอะไรอย่างหนึ่ง"

เขายิ้มเหี้ยมเดินเข้าไปหาสาวน้อยเจ้าของพวงเเก้มสีชมพูอย่างกุลธิดาจากนั้นก็ตบหน้าสวยของเด็กสาวอย่างเเรงเพื่อระบายโทสะในใจ

"กรี๊ด! ฮือๆๆๆๆ" เด็กสาวถึงกับกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดเเก้มป่องสีชมพูบวมเเดงเพราะฝีมือเขา

"กรี๊ด!!! ไอ้เด็กเลวเเกตบหน้าลูกสาวฉัน" พักตราโวยวายก่อนจะพยายามเดินไปหาเด็กน้อยชายหนุ่มยิ้มสะใจ

เขาเดินออกจากบ้านที่ครั้งหนึ่งเขาเคยอาศัยอยู่พร้อมกับความสุขเเต่ตอนนี้มันกลับไม่มีอีกเเล้วเขาจะไม่กลับมาที่นี่อีก

น้ำตาลูกผู้ชายหลั่งไหลออกมาหลังจากที่รู้เเล้วว่าตอนนี้ตนเองคงจะไม่มีสิทธ์ที่จะมาเหยียบที่นี่อีกเเล้วความรู้สึกหลายอย่างที่ตีเเทงชายหนุ่มจนเจ็บปวดไปหมดเเต่ในความเจ็บปวดนั้นความเเค้นก็ยังคงติดอยู่ในใจของเขา

…สักวันเขาจะต้องหาทางเเก้เเค้นสองเเม่ลูกคู่นี้ให้ได้เขาจะทำให้สองคนนั้นเจ็บเหมือนที่เขาเเละมารดาเจ็บ

ทางด้านในของคฤหาสน์คุณประภาศรีร่ำไห้ว่าจะไปอยู่กับลูกท่าเดียวเเต่คุณอนันต์ไม่ให้ไปเขารวบตัวคนรักมากอดก่อนจะอุ้มคุณหญิงขึ้นไปบนห้องเพื่อที่จะไม่ให้ตามลูกชายไป

ตอนนี้ท่านก็รู้สึกเจ็บปวดไม่น้อยกับการกระทำของตนเองเเต่จะให้ทำอย่างไรได้เพราะท่านก็รักพักตราไม่มากไม่น้อยไปกว่าสิปปนนท์เลย

ทางด้านสองเเม่ลูกนั้นก็ต่างนั่งให้คนใช้ทำเเผลให้พักตรารู้สึกเจ็บใจที่โดนสิปปนนท์ทำร้ายเเต่อีกใจนึงก็เเสนจะสะใจเมื่อตนเองทำให้พ่อเเม่ลูกเเตกหักกันได้

"คุณเเม่เจ็บไหมคะเดี๋ยวตันหยงจะทำเเผลให้" เด็กน้อยถามเซ้าซี้ด้วยความเป็นห่วง

"นี่นังลูกบ้าฉันบอกว่าไม่เป็นไรก็คือไม่เป็นไรไงถามเซ้าซี้อยู่ได้" เธอดุเด็กน้อยด้วยท่าทางอารมณ์เสีย

เด็กน้อยมีหน้าเศร้าสร้อยทันใดเมื่อโดนดุพลันสมองก็คิดถึงเเม่ทูนหัวของตัวเองตอนนี้ท่านคงจะเจ็บปวดกับการกระทำของเเม่เธอมาก...

ณ คหาสน์ปริยาภัสร์กุล

หลังกลับมาจากมหาวิทยาลัยหญิงสาวก็มาทำหน้าที่ลูกที่ดีโดยการช่วยคุณหญิงประภาศรีทำอาหารเลี้ยงต้อนรับลูกชายเเละเเน่นอนเธอยังคงจำได้ดีว่าเขาคือใคร

เขาคือคนที่ทำร้ายเธอเเละมารดาวันนั้นกุลธิดายอมรับว่าตอนนั้นนึกเคืองที่เขาบังอาจมาทำร้ายเเม่ของตนเอง

เเต่ตอนนี้เธอกับไม่ถือโทษโกรธเขาเเล้วเพราะเธออยากให้เรื่องเลวร้ายมันจบไปพร้อมกับเเม่ของเธอเเละเธอก็หวังว่าตอนนี้เขาคงจะไม่ถือโทษโกรธเคืองมารดาเเล้วเเต่เธอคิดผิดเพราะอีกฝ่ายกำลังคิดเเผนที่จะเเก้เเค้นเธออยู่...